అక్బర్ ది గ్రేట్!

తేది:January 8, 2013 వర్గం:వర్తమానం రచన:చరసాల 1,911 views

ఆహా ఏమి పోలీసుల ఔదార్యము! దేశ మూల శక్తులనే సమూలంగా పెకిలించాలనుకున్నవాన్ని, రాజ్యాంగపునాదులమీదనే బాంబు పేల్చినవాన్ని ఎంత అల్లుడిలా చూస్తున్నారు!!

నోటీసులట! ఆసుపత్రికి రమ్మని ఆహ్వానమట! వున్నఫళంగా అరెస్టు చేసి ఆనక ఆసుపత్రిలో కావాలంటే వైద్యపరీక్షలు చేయించక ఈ రాచమర్యాదలేమిటి? ఓ సామాన్యుడికి చట్టం ఇలానే చుట్టమవుతుందా? ఏదీ చట్టం ముందు అందరూ సమానులన్న ఆదర్షం? మంది బలం ముందు చట్టం తలవంచటం ప్రారంబిస్తే అది ఆగే దెక్కడ?

ప్రభుత్వానికి చట్టం పట్ల తన నిబద్దతను చాటుకొనే మంచి తరుణం! మరి దేనికోసమీ చేతులు ముడుచుకోవడం? తస్లీమా మీద దాడి చేసిన రోజే చట్టం తనపని తాను చేసివుంటే ఈ లెక్కలేనితనం ఇంతలా విరగబడేది కాదు.

వాడికి తెలుసు, ఈ రాజకీయపు ఆయువుపట్టు! మొన్న డిల్లీ గల్లీల్లో జరిగినంత వుద్యమం వస్తేనే గానీ ప్రభుత్వం చలించదా?

అంత వెకిలిగా దేశ లౌకికత్వం మీద దాడి చేసిన వాడు, కనీసం నోటితోనైనా ఓ క్షమాపణ చెప్పలేదు. మీడియా వక్రీకరణ అట, పార్టీలు కక్ష గట్టాయట! ఎంత సిగ్గులేని తనం! ఎంత తెంపరితనం?

ఏ పార్టీ వాడికెంత లాభం అనే భేరీజు వేసుకోవడమే గానీ, జాతికి జరిగే నష్టం మాటేమిటి? ఇప్పుడే సెక్యులరిస్టులు, అంతకు మించి ముస్లిములు వీన్ని కడిగి ఆరెయ్యాలి. జీవితంలో మళ్ళీ సభల్లో మాట్లాడకుండా, ఎన్నికల్లో పోటీచేయ్యనీకుండా నిషేదించాలి.

ఇప్పుడేమాత్రం నిర్లక్ష్యం చూపినా ఉదరవాద హిందువు కూడా అతివాద హిందువయ్యే ప్రమాదముంది. దీన్ని సాకుగా చూపి హిందువుల్లో ఆగ్రహాన్ని రగిలించేవారు దేశాన్ని ప్రమాద అంచులకు నెడతారు. అయితే కార్యాచరణ లేకుండా హిందూ అతివాదులని ఎన్నోనాళ్ళు ఆపడం సాధ్యం కాదు.

శీలం – పవిత్రత

తేది:January 7, 2013 వర్గం:నా ఏడుపు, వర్తమానం రచన:చరసాల 2,236 views

జరుగుతున్న అత్యాచారాల్లో ఎన్నో సమాజం, చట్టం దృష్టికి రాకపోవడానికి, మరియు నేరస్తుడికి నేరం చేయడానికి సహకరిస్తున్నదీ సమాజంలో శీలం పట్ల వున్న భావన!

శీలం మనసుకు సంభందించింది అయ్యుండాలే గానీ శారీరకం అవకూడదు. ఒక చేయీ, చేయీ కలిస్తే ఎంతనో, పెదవీ, పెదవీ కలిస్తే ఎంతనో జననాంగాలు కలిసినా (పరస్పరాంగీకరం లేకుండా) దానికి అంతకు మించి ప్రాధాన్యత ఇవ్వకూడదు. శీలానికి ఎటువంటి పవిత్రతా లేదు.

శీలానికి పవిత్రతను ఆపాదించడం వల్ల బోలెడన్ని అనర్థాలు జరుగుతున్నాయి. దానికి విపరీతమైన పవిత్రతనూ, దైవత్వాన్ని ఆపాదించడం వల్లనే దాన్ని కోల్పోయామనుకున్న వారు ఫిర్యాదు చేయడానికి భయపడుతున్నారు, కోర్టుల్లో ధైర్యంగా వాదించడానికి జంకుతున్నారు. చివరికి తల్లిదండ్రులూ దీనికారణంగానే మౌనంగా బాధను దిగమింగుతున్నారు. దీనివల్లే తప్పు స్త్రీది కాని పక్షంలో కూడా పెళ్ళిళ్ళు విక్షిన్నమవుతున్నాయి, స్వంత కుటుంబంలోనే స్త్రీ చిన్నచూపు చూడబడుతోంది. ఒకడు దొంగతనం చేస్తూ పట్టుబడితే దొంగతనం చేసినవాడే సమాజం వల్ల శిక్షార్హుడౌతున్నాడు. కానీ శీలం దొంగలిస్తే మాత్రం దొంగ కాకుండా బాధితురాలే మళ్ళీ సమాజం వల్ల శిక్షింపబడుతోంది. శీలం పోయిందని సమాజంచే వెలివేయబడతాననే భయం చేతనే స్త్రీ తనకు జరిగిన అన్యాయాన్ని ప్రశ్నించడానికి, బయటపెట్టడానికీ భయపడుతోంది. స్త్రీ యొక్క ఈ బలహీనతే మగాడికి వరంగా మారుతోంది. తప్పు చేసినా, తనపై తెగబడినా బయటకు రాదనే భరోసాతోనే బయటకు సాధారణ పురుషుడుగా కనపడే తాత, తండ్రి, మావయ్య లాంటి దగ్గరి రక్త సంబందీకులు కూడా ఎవరూ చూడని చోట అసభ్యంగా ప్రవర్తిస్తున్నారు.

మన సమాజం దృడమైనది, ఎంతో సభ్యతా సంస్కారాలున్నది అని జబ్బలు చరచుకోవడం వల్ల వుపయోగం లేదు. ఈ సభ్యతల ముసుగు వల్లే, పరువు, ప్రతిష్టలనే దేవతా వస్త్రాలవల్లే నేరాలు జరగడానికి ఎక్కువ ఆస్కారం వుంది. ఒక్కసారి శీలహరణం కూడ దొంగతనం లాంటిదే అని ఆలోచించిచూడండి. దొంగతనం చేయడానికి సామాన్యుడు ఎలా భయపడతాడో, అత్యాచారం చేయడానికీ అలానే భయపడతాడు. ఎప్పుడైతే శీలానికి ప్రాధాన్యత లేదో అప్పుడు స్త్రీ నిర్భయంగా తనకు జరిగిన అన్యాయాన్ని సమాజం ముందు పెట్టి ముసుగులో నేరస్తున్ని బయటకు రప్పిస్తుంది. శీలానికి ఎప్పుడు ప్రాధాన్యత లేదో అప్పుడు దొంగచాటుగా సెల్‌పోన్‌లో స్త్రీల రహస్య భాగాలని చిత్రించి వాటితోనే వాళ్ళని బ్లాక్‌మెయిల్ చేసి మరింత హింసించడం మాయమవుతుంది.

అయితే శీలం పట్ల మనలో పాతుకుపోయిన ఈ భావం క్షణంలో మారేది కాదు. పిల్లలని పెంచే దగ్గరనుండీ, సాహిత్య సృష్టి వరకూ మన భావజాలం మారాల్సి వుంది. పాత సినిమా నుండీ ఈ నాటి సినిమా వరకూ విలన్, హీరోయిన్ బట్టలు చించినా, జుట్టు పట్టి లాగినా … ఎన్ని చేసినా ఆ ఒక్కటి జరగక పోతే మాత్రం ప్రేక్షకుడు “హమ్మయ్య” అనుకుని ఊపిరి పీల్చుకుంటాడు.

ఈ ధోరణి మారాలి.

క్రూరత్వానికి తండ్రి అహంకారం

తేది:January 4, 2013 వర్గం:వర్తమానం రచన:చరసాల 2,005 views

ఎంతోమందిలా నేనూ కన్నీళ్ళు కార్చాను. నిద్రలేని రాత్రులు గడిపాను. అయితే నా బాధ అంతా అత్యాచారం గురించి కాక, తమకేమీ శతృవు కానీ, ఓ అపరిచిత వ్యక్తిపై అంత పాశవిక, క్రూరమైన భౌతిక దాడికి ప్రేరేపించిన అంశమేమయ్యుంటుందీ అని. చాలా మందికి ఇందులోని మానభంగం అనే ఓ అంశమే పెద్ద నేరంగా కనబడుతున్నట్లుంది. అందువల్ల చర్చ అంతా అమ్మాయిల దేహప్రదర్షణ గురించీ, సినిమాల్లో, అంతర్జాలంలో వున్న కామోద్దీప ప్రదర్షణల గురించీ మాట్లాడుతున్నారు. ఆ ఆరుగురి చర్యా కేవలం వారి కామన్ని చల్లార్చుకొనేందుకే అయితే అంత క్రూరత్వం అవసరమేలేదు. పోనీ ఆ అమ్మాయి వారి శత్రువర్గానికి చెందిందో లేదా అంతకుమునుపు వారు ఆమె చేతిలో అవమానపడటం జరగడమో అయితే వారి క్రూరత్వాన్ని ఆ కోణంలోనుండీ అయినా అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించొచ్చు. కానీ ఆమె ఆ గంట ముందు వరకూ వాళ్ళకేమీ కాదు. అలాంటి ఓ అపరిచిత మీద కేవలం సినిమాలను చూసో, అంగాంగ ప్రదర్షణలు చూసో కామోద్దీపం కలిగివుంటే వారి చర్య అంతవరకే పరిమితం కావాలి. కానీ వారి క్రూరత్వం మాటలకందనిది. అంత క్రూరంగా వాళ్ళు ప్రవర్తించడానికి వాళ్ళని ప్రేరేపించినదేమిటి అనేది ఆరోజునుండీ నాలో రగులుతున్న ప్రశ్న.

దీనికి నాకు తోచిన సమాధానము “పురషహంకారము”. ఆమె తీవ్ర ప్రతిఘటన వారిలోని అంహంకారాన్ని సవాల్ చేసింది. ఆడది అబల అనీ, భోగ వస్తువు అనీ, ఆడదాన్ని పొందలేకపోవడం మగతనానికి మచ్చ అనీ నరనరాల్లో పాతుకుపోయిన అంహంకారాన్ని ఆమె సవాల్ చేసింది. ఆరుగురి “మగాళ్ళ” అధిపత్యంతో ఆమె ఒంటరి పోరాటం చేసింది. ఆమె గెలుపుని ఓర్వలేక, అంగీకరించలేక, భరించలేని వాళ్ళు ఆమెని వూహించలేని హింసలతో బాధించారు.

నేరస్తులకు మరణదండన వేయమనడాలూ, నపుంసకులని చేయమనడాలు, అమ్మాయిల వస్త్రధారణ, సినిమాలు కారణమనడాలు సమస్యలో కేవలం ఓ చిన్న అంశాన్ని మాత్రమే స్పృషిస్తున్నట్లుంది.

సమస్యకు అసలు మూలం స్త్రీని సమానంగా చూడలేకపోవడంలోనే వుంది. బాల్యం నుండీ ఆ మాటకొస్తే గర్భంలో వుండగానే ఆడపిల్ల మీద వివక్ష మొదలవుతోంది. స్త్రీకంటే నేను గొప్ప అనే అహంకారాన్ని మగాడు ఎప్పుడు తొలగించుకుంటాడో అప్పుడే మానభంగాలు తగ్గినా తగ్గకపోయినా కనీసం ఆడవాళ్ళ పట్ల భౌతిక హింస తగ్గుతుంది.

నా చిన్ని సంబరం

తేది:December 24, 2012 వర్గం:అనుభవాలు రచన:చరసాల 1,612 views

మొన్న ఓ సెలవురోజు, రోజులా పరుగెత్తాల్సిన పనిలేదుకదా అని రాత్రెప్పుడో పడుకొని నిద్రలేచేప్పటికి ఎనిమిదిన్నర! మా అమ్మాయి నాకు మల్లే రాత్రి త్వరగా పడుకోదు పొద్దున త్వరగా లేయదు. కానీ మా అబ్బాయి కోడి, రాత్రి పడుకోవడం ఆలస్యమయినా సరే పొద్దున్నే మాత్రం లేచిపోతాడు. అయితే మంచం దిగని బద్దకం వాడిది.

నేను లేచిన తర్వాత ఎలాగూ వాడు లేచి వుంటాడు కదా అని వాడి గదికి వెళ్ళాను. తలుపు చప్పుడుకు ముసుగు మరింత తన్ని నిద్ర నటిస్తున్నాడు. కళ్ళు మూసి నిద్ర నటించగలిగాడు గానీ సంతోషం నిండిన మొహంలోని వెలుగును మూయలేకపోయాడు. అప్పుడు నాకు గాథా సప్తశతిలోని ఈ కవిత గుర్తుకు వచ్చింది.

వాణ్ణి చూసినపుడు
రెండు చేతుల్తో రెండు కళ్ళను
మూసికోగలను గానీ
ఒళ్ళంతా కడిమి చెట్టు పూచినట్లు
మొలకెత్తిన పులకరింతల్ని
ఎలా కప్పగలను?

ఓ పది క్షణాలు నేనేమీ అనకుండా మౌనంగా అలా నిలబడ్డా! నా వునికి వాడికి తెలుసు, ఆ కపట నిద్ర వాడెక్కువ సేపు పోలేడు.

కళ్ళు తెరిచి “what?” అన్నాడు.
లేపి పళ్ళు తోమమంటానేమొ అని వాడి దిగులు!
ఓ ముద్దు పెట్టుకొని వెళ్ళిపోతానన్నాను.
నా మోటుగడ్డపు వెట్రుకలతో ముద్దంటే వాడికి చక్కిలిగింత! పెట్టనివ్వడు.
వద్దు వద్దంటూ దుప్పటి ముసుగేసుకొని దాక్కున్నాడు.
వదిలిపెట్టకుండా నేనూ దుప్పట్లోకి దూరి ముద్దు పెట్టే ప్రయత్నంలో నేను, గిలిగింతలతో నవ్వుతూ నన్ను తోసేసే ప్రయత్నంలో వాడు.
మొత్తంమీద నా శైలిలో వాడి పొట్టమీద ఓ ముద్దు పెట్టి దుప్పటిలోనుండి బయటకొచ్చాను.

వాడు నవ్వాపుకొని “Is your neck OK?” అన్నాడు.
బాగానే వుంది అని అటూ, ఇటూ తిప్పి చూపి, ఏం ఎందుకలా అడుగుతున్నావ్? అన్నా!

“నీవు ముద్దు పెడుతుంటే నీ తలను గట్టిగా తోసేశాను గదా, నీకు దెబ్బ తగిలిందేమొనని!” అన్నాడు.

పుత్రవాత్సల్యం మరింత పొంగి మళ్ళీ ముద్దు పెడదామన్న కోరికను బలవంతంగా ఆపుకొని, “ఫర్వాలేదు నా కొడుకు పెరిగాక మనిషే అవుతాడు, ఎదుటివాడి నొప్పి గురించి ఆలోచించాడంటే!” అని సంబరపడ్డా!

అమ్మానాన్నలకు జైలు

తేది:December 4, 2012 వర్గం:వర్తమానం రచన:చరసాల 2,073 views

కొడుకును హింసించిన నేరంపై భారతీయదంపతులకు నార్వేలో జైలు శిక్ష పడింది. నేను గమనించిన మట్టుకు అటు ఇండియాలో పిల్లల హక్కులు గౌరవించేవారు గానీ, హింసించని వారు గానీ చాలా అరుదని చెప్పాలి. నేను పెరిగింది పల్లెటూరులోనే అయినా మా నాన్న ఎప్పుడూ కూడా భౌతికంగా గానీ, మానసికంగా గానీ మమ్మలని హింసించి ఎరుగము. కానీ పిల్లలనీ, చివరికీ బార్యనీ పల్లెటూళ్ళలో హింసించడమూ ఎవరైనా అడ్డుచెబితే నాబార్య నా యిష్టం, నా పిల్లలు నాయిష్టం అనడం సర్వసాధారణం.

ఇప్పుడిక పట్టణాల్లో అయినా, నగరాల్లో అయినా చివరికి అమెరికాలో అయినా చదువుల్లో పోటీ పేరుతో మానసికంగా హింసించడమో లేక అప్పుడప్పుడూ భౌతికంగా దాడిచేయడమూ పరిపాటి. దాన్ని సమర్థించుకోవడానికి “మొక్కై వంగనిది మానై వంగునా” అన్న సూక్తి వుండనే వుంది. మొక్కగా వుండగానే వంచాలన్నది నిజమే అయినా ఆ వంచడము భౌతికంగానే అనేది మనవారికి నరనరాల్లో పాతుకుపోయింది. పిల్లల పెంపకంలో అవగాహనాలోపం వల్లా, పిల్ల మానసిక స్థితిని అంచనా వేయడంలో విఫలమవడం వల్లా పిల్లలు హింసకు గురౌతున్నారు.

పిల్లల మానసిక పరిపక్వత, అనుభవం మనకంటే ఎంతో తక్కువ అనే విషయాన్ని తల్లిదండ్రులు తరచూ మరిచిపోతారు. ఉదాహరణకి పిల్లవాడు పాలుతాగుతూ పొఱపాటున కింద పోస్తే అదేదో ప్రళయం వచ్చినట్లుగా కొంతమంది వూగిపోతారు. గ్లాసు పడకుండా పట్టుకోవడమైనా అందులోని ద్రవం ఒలకకుండా చూడటంలో అయినా మనకున్న అనుభవం పిల్లవాడికుండదన్న ఇంగిత జ్ఞానం పెద్దలకుండదు. పొఱపాట్లు చేస్తూనే పిల్లలు నేర్చుకుంటారు.

ఈ నార్వే పిల్లాడి కేసుకు వస్తే వాడు పాంటులోనే ఉచ్చపోసుకోవడం తల్లిదండ్రులకు పెద్ద నేరమైంది. మావాడూ మొన్న 2nd gradeలో చేరాకా అలాగే పోసుకున్నాడు. ఎన్నో విధాలా చెప్పి చూశాను. ఇంట్లో వుంటే అలా చేయడు గానీ స్కూల్లో చేసేస్తాడు. వాన్ని అడగ్గా అడగ్గా నాకర్థమయింది ఏమిటంటే చివరి క్షణం వరకూ వాడికి ఆ అవసరం వున్నట్లు తెలియదు. తెలిసాక టీచర్‌ను అడిగి restroomకి వెళ్ళేసరికి ఆలస్యమవుతోంది, లేదా ఒక్కోసారి అక్కడదాకా వెళ్ళాక అక్కడ ఖాళీ వుండదు. మనలాగా ఉగ్గబట్టుకునే ఓపిక వాళ్ళలో రావాలంటే సమయం పడుతుంది. అది కొంతమందిలో త్వరగా రావచ్చు మా అమ్మాయికిలా, కొంతమందికి ఆలస్యంగ రావచ్చు మా అబ్బాయికిలా! అయితే ఇటువంటి కేసుల్లో భారతీయ తల్లిదండ్రులు భేషజాలకు పోతారు. పక్కవాళ్ళు ఏమనుకుంటారో అన్నదే మనకు ముఖ్యం, మన పిల్లవాడు ఏమయితేనేం! భయపెడితే మానేస్తాడనుకుంటాం, చాటు మాటుగా గుడ్లురుముతాం, భయటకు కనపడకుండా తొడపాశాలు పెడతాం. మన కోపాన్ని, చేతగాని తనాన్ని పసితనం మీద చూపిస్తాం. అర్థం చేసుకోవాల్సిన తల్లిదండ్రులే పిల్లవాన్ని అర్థం చేసుకోకుంటే ఆ పసి హృదయానికి దిక్కెవరిక?

మరో రకం హింస న్యూనతకి గురిచేయడం. నేను హైస్కూల్లో వున్నపుడు మా క్లాసులో ఓ అబ్బాయి కారునలుపు వుండేవాడు. మా హిందీ టీచరు ఏ ప్రశ్నకైనా వాడు సమాధానం చెబుదామని లేస్తే “కర్రి నాకొడకా కూర్చో, నీ మొహం చూడాలంటేనే అసహ్యం” అనేవాడు. నలుపు వాడుకోరుకొని తెచ్చుకున్నది కాదు. అది చదువున్నా, సంస్కారం లేని ఆ టిచరుకు తెలియదు. అలాంటి మాటలు పసి హృదయాల్లో ఎంతగా గాయాలు రేపుతాయో! “వాన్ని చూసి బుద్ది తెచ్చుకో” మనడం. సమాధానం చెప్పిన వాడితో చెప్పని వాడికి “ముక్కు చెంపలు” వేయించడం! గుంజీలు తీయంచడం… ఇవన్నీ చిన్నప్పట్నుండే పిల్లల్లో ప్రశ్నించే తత్వాన్ని ఆణగదొక్కేస్తాయి.

గత కొన్నేళ్ళలోనే నేను వార్తా పత్రికల్లో బోలెడన్ని పిల్లలని హింసించిన కథనాలు చూశాను. మొన్నీమధ్యే ఓ ప్రధానోపాద్యాయుడు అయిదేళ్ళ పసికూనని వీపున వాతలు తేలేలా కొట్టాడు. ఓ టీచరమ్మ పెన్నుతో కన్నులో పొడిచింది ఒకన్ని. ఒక టీచరేమొ శిక్షగా అతిగా పరుగెత్తించి ఓ పిల్లవాడి మరణానికి కారణమయ్యాడు. ఇలాంటివి బయటకు వచ్చే అతి కొద్ది కేసులు. రానివి ఎన్నో! ప్రతి ఇంటిలోనూ దాన్ని నేరంగా తలచని, దాన్నో పెద్ద విషయంగా పట్టించుకోని తల్లిదండ్రులు పెట్టే హింసలెన్నో!

ఆలుమగలూ పోట్లాడుకున్నా నలిగిపోయేది పిల్లలే. బయట ప్రపంచపు వత్తిళ్ళలో నలిగిపోయే తల్లిదండ్రులు ఇంటికొచ్చి ఆ వత్తిడిలో చీటికీ మాటికీ కసరుకొనేది పిల్లలనే!

ఇలా అయిందానికీ కాని దానికీ పిల్లలని హింసించడం మాటలతో, చేతలతో భారతదేశంలో సర్వసాధారణం గనుక ఈ కేసు చూస్తున్నవారికి ఇది నార్వే పోలీసుల అత్యుత్సాహంగా అనిపించవచ్చు గానీ ఆ తల్లిదండ్రులు పిల్లవానికి వాతలు పెట్టినట్లు ఋజువైందిగనుక వారు శిక్ష అనుభవించడమే సరైంది. ఇలాంటి కేసు ఇండియాలో ఒక్కటంటే ఒక్కటీ వినం అంటే పిల్లలని తల్లిదండ్రులు హింసించనట్లా? హింసించని కూటుంబం వుండదంటే అతిశయోక్తి కాదేమొ! కానీ శిక్షలేవి?

ఈ కేసైనా కొద్దిమంది తల్లిదండ్రుల ప్రవర్తనలోనైనా మార్పు తెస్తే మేలు!

సత్యాన్వేషి బ్లాగు చూడండి.