అంతరంగం

'ఒక చలి రాత్రి' పై 10 అభిప్రాయాలు

'ఒక చలి రాత్రి'పై అభిప్రాయాల RSS మరియు TrackBack.

1. cbrao అభిప్రాయం,
   
   

   తేది: March 6, 2007 సమయము: 11:16 pm

   1998 ప్రాంతంలో అమెరికాలో సెల్ ఫోన్స్ తక్కువంటే ఆశ్చర్యంగా ఉంది. 1996 కే మదరాసు పట్టణంలో సెల్ ఫోన్స్ వాడకంలో ఉన్నాయి. మీ అనుభవం ‘చలితో ఎలా వేగాలి?’, చెప్పిన తీరు బాగుంది.

2. radhika అభిప్రాయం,
   
   

   తేది: March 6, 2007 సమయము: 11:25 pm

   అసలు ఎలా వున్నారండీబాబు అంత చలిలో.వింటుంటేనే వెన్నులోంచి వణుకు పుడుతుంది.మాకూ ఇలాంటి అనుభవమే అయింది ఇక్కడికి వచ్చిన కొత్తలో.అప్పటికి మెము ఇక్కడికి వచ్చిన కొత్త.హోటల్ లో వుండేవాళ్ళం.ఇల్లు అద్దెకు తీసుకుందామని సాయత్రం ఆఫీసు అయ్యాక ఒక అపార్ట్ మెంట్ ఆఫీసుకి వెళ్ళాము టాక్సి మీద మావారు నేను.అక్కడ దిగి కార్ పంపించేసి ద్వారం దగ్గరకెళ్ళి చూస్తే లాక్ చేసి వుంది.బయట చూస్తే చచ్చే చలి.మా దగ్గర కోట్ తప్ప ఏమీలేవు.టాక్సి కి కాల్ చేసి పిలవడానికి అప్పట్లో ఇంక సెల్ తీసుకోలేదు.ఎవరినన్నా అడుగుదామంటే ఎవరూ తెలీదు….అసలు ఎవరన్న కనపడితే కదా అడగడానికి.ఇక చూసుకోండి మా పని.చివరికి అలాగే ఒక గంట కూర్చున్నాకా మేము ముందే బుక్ చేసుకున్న టాక్సి వచ్చింది.ఈలోపు మావారిని ఎన్ని కష్టాలు పెట్టానో.

3. జ్యోతి అభిప్రాయం,
   
   

   తేది: March 7, 2007 సమయము: 6:22 am

   ఎందుకండీ అన్ని కష్టాలు పడుతూ అక్కడ వుంటారు.మీ ప్రతిభకు,చదువుకు,అనుభవానికి తగిన ఉద్యోగ0 ఇక్కడ దొరకదా! ఇంటికొచ్చేయండి………………….

4. valluri అభిప్రాయం,
   
   

   తేది: March 7, 2007 సమయము: 12:12 pm

   జ్యోతి గారే రైటు. పరదేశాన ఎందుకన్ని కష్టాలు పడటం. అదే మనదేశంలోనైతే, ఎంచక్క ఏ ఫ్రెండ్ ఇంటికో చెక్కేయచ్చు. చలికాలంలో వేడి వేడి మిర్చిలు, ఇరాని టీ అడుగడగునా అందుబాటులో ఉంటాయి.

5. lalitha అభిప్రాయం,
   
   

   తేది: March 8, 2007 సమయము: 10:49 am

   ఎక్కడ ఉండే కష్టాలు అక్కడ ఉంటాయండీ.
   దూరపు కొండాలు నునుపు అంటారు కదా.
   ఇది ఒకప్పటి కథ. చలిని ఎలా నెగ్గుకు రావాలో
   ఇప్పటికి బాగా అలవాటైపోయుంటుంది.

   ఏ కారణంగానైనా కొత్త ప్రదేశానికి వెళ్తే అలవాటు పడే లోపల కొంచెం ఇబ్బందులు పడాల్సి వస్తుంది, ఒకే దేశంలోనైనా, వేరే దేశంలోనైనా. తర్వాత వెనక్కి తిరిగి చూసుకొని హాయిగా నవ్వుకోవచ్చు.

   మనకి ఏమి కావాలనుకొని ఇక్కడకు వచ్చామో ఎందుకు ఇక్కడే
   ఇంకా ఉంటున్నామో ఆ కారణాలుమనలోనే వెతుక్కోవాలని అనిపిస్తుంటుంది నాకు.

   విదేశాలలో స్థిరపడి స్వదేశాన్ని మిస్ అవుతూ, ఉన్న దేశంలో మనసు నిలవక, కన్న దేశం వైపు కాలు కదలక మనసు పడే ఆవేదన గురించి ఎప్పుడో నా బ్లాగులో రాస్తాను. అంతవరకూ పై అభిప్రాయం చెప్పకుండా ఆగలేకపోయాను. అది నా అభిప్రాయం మాత్రమే.

   లలిత.

6. జయ ప్రకాశ్ అభిప్రాయం,
   
   

   తేది: March 8, 2007 సమయము: 6:05 pm

   విదేశాలకు వచ్చిన కొత్తల ప్రతి ఒక్కరికి కొద్దో గొప్పో ఇలాంటివి తప్పకుంట జరిగే ఉంటయి అనుకుంటున్న. మీ పోస్ట్ నాలోపల కూడ కొన్ని అలాంటి రోజులనే గుర్తుచేసి మల్ల ఒక్క సారి వణుకు పుట్టిచ్చింది… ఆ రొజుల్లొ పడ్డ కష్టాలు, త్యాగాలు (అవి ఎంత చిన్నవయిన) మర్చిపోకుండా ఉంటే అదే మంచిది. బహుశ ఒక 20-30 ఏళ్ళ తరువాత మన తాతలు తండ్రులు “మా రోజుల్లో మేము స్ట్రీట్ లైట్ల కింద చదువుకొని ఇంత వాల్లమయినము..” అని చెప్పుకున్నట్టు మనముకూడ చెప్పుకుంటమేమో…. ?

7. స్వాతి అభిప్రాయం,
   
   

   తేది: March 16, 2007 సమయము: 9:26 am

   ఉన్న వూరి నుంచి అయిన వాళ్ళ నుంచి దూరం గా సిటీ కి వస్తేనే ఎంతో బాధ గా ఉంటుంది. పారయి దేశమ లో పాట్లు వేరే చెప్పాలా.. ఎవరైనా అనుభవజ్నులు చెప్పండి జీవితమ లో సమన్వయమ ఎలా డబ్బు, ఉద్యోగం, కూటుంబం అన్నిటికీ ఒకే సమయమ లో న్యాయం చెయ్యటం ఎలా?

8. రానారె అభిప్రాయం,
   
   

   తేది: March 16, 2007 సమయము: 9:58 am

   ప్రసాద్ గారూ, ఎప్పుడో జరిగింది ఇంకా గుర్తుందంటే మీరు పడిన బాధ అర్థం ఔతోంది. నేను చాలా అదృష్టవంతుణ్ణి. విమానాశ్రయంనుండి ఇంటికి తీసుకొచ్చి, వేడివేడి అన్నం, వంకాయకూర, టొమాటో చారులతో భోజనం పెట్టడం దగ్గరనుంచి, అన్నీ చూసుకొని, ఇలాంటి బాధలేవీ తెలీకుండా చేశారు. వచ్చిన వెంటనే నేను చేసినపని మొబైల్‌ఫోను కొనుక్కోవడం.
   “స్నానాదిపాదులన్నీ” కాకుండా “స్నానపానాదులన్నీ” అనడం సరైనదనుకుంటా.

9. charasala అభిప్రాయం,
   
   

   తేది: March 20, 2007 సమయము: 11:07 am

   రావు గారూ,
   ఎంతయినా ఇప్పుడున్న సెల్‌ఫోన్ బూం అప్పుడు లేదండీ.

   రాధిక గారూ,
   నాలాంటి వారు ఇంకెందరున్నారో!

   జ్యోతి గారూ,
   నిర్మొహమాటంగా చెబుతున్నాను. ఇతరుల సంగతేమొ గానీ నాకు ఇండియాలో ఉద్యోగం దొరక్కే పొట్ట పట్టుకొని ఇక్కడ చేరానండీ.
   ఇప్పడయినా రావాలనే వుంది… కానీ ఇప్పుడు ఇంకోవిధంగా ఇండియా చేతికందనంత ఎత్తుకు పోయిందేమొ అనిపిస్తోంది.

   వల్లూరి గారు,
   మీరు మరీ నోరూరించక్కర లేదండీ. రావాలనే వుంది.. వస్తే ఎలా బతగ్గలమూ అనే అందోళనా వుంది.

   లలిత గారూ,
   మీరూ ఇక్కడ వున్నవారే గనుక అర్థం చేసుకున్నారు. ఆ బ్క్లాగేదో త్వరగా బ్లాగండి చదవాలనుంది.

   జయ ప్రకాశ్ గారూ,
   అంతేనండీ. అవి చేదు అనుభవాలయినా తర్వాత చెప్పుకుంటుంటే అదేదో ఆనందం!

   స్వాతి గారూ,
   “జీవితమ లో సమన్వయమ ఎలా డబ్బు, ఉద్యోగం, కూటుంబం అన్నిటికీ ఒకే సమయమ లో న్యాయం చెయ్యటం ఎలా?” — పెద్ద ప్రశ్న అడిగారు మీ బ్లాగులో అడగండి ఎవరైనా అనుభవజ్ఞులు సమాధానమిస్తారేమొ!

   రానారె,
   మాతో పోల్చుకుంటే మా తర్వాత వచ్చిన మీవి సుఖాలు. మాకంటే ముందు వచ్చిన వారి కంటే మావి సుఖాలు. మాకంటే పదేళ్ళు ముందొచ్చినాయన చెబుతూండేవాడు వాళ్ళ అనుభవాలు. స్నోలో మైలు పైనే నడవడం, ప్రతిరోజూ బ్రెడ్డు లేదా పిజ్జా తినడం లాంటివి.

   “స్నానాదిపాదులను” లో సరిచేసినందులకు కృతజ్ఞతలు.

   –ప్రసాద్

10. lalitha అభిప్రాయం,
    
    

    తేది: March 22, 2007 సమయము: 10:15 am

    ప్రసాదు గారూ,

    నా బ్లాగులో “మనిషి ఇక్కడ, మనసు అక్కడ” అని ప్రవాసాంధ్రుల మనఃస్థితి గురించి రాశాను. అలాగే నా స్వంత అభిప్రాయాలు ఆధునిక విజ్ఞానం, ఆధ్యాత్మికతల గురించి “ఈశ్వరుడు” అని రాశాను.

    ఈ రెండు విషయాల మీదా రాయ దల్చుకున్నది ఇంకా ఉంది. రెండవ విషయంలోనైతే నేర్చుకునేదే ఎంతో ఉంది.

    వ్యాఖ్య చెయ్యగలరు.

    లలిత.

మీ అభిప్రాయం తెలియచేయండి