నటనైనా అవసరం
బ్లాగ్లోకానికి దూరమై ఏడాదిపైన అయింది. మొన్న జరిగిన ఓ ఘటన మదిలో తొలిచేస్తూ ఏదోవిధంగా బయటపడాలని చూస్తోంది. కనీసం బ్లాగితేనయినా ఆ బాధ తగ్గుతుందేమోనని ఇలా కీబోర్డు పట్టాను.
గత శుక్రవారం (సెప్టంబరు 25) ఇక్కడ గాయని సునీత కార్యక్రమం వుండింది. అందుకు సంబందించిన ప్రకటన ఇక్కడ చూడండి. అందులో “శ్రియ” కనిపిస్తుందని పెద్దగానే ప్రకటించారు.
నాకు సునీత పాటలను వినాలనే ఆశ కొంతైంతే శ్రియనూ చూడాలన్నదీ కొంత. మా ఇంటినుండీ ఈ కార్యక్రమం జరిగే ప్రదేశం గంటకు పైనే దూరం. అయినా టైర్లీడ్చుకుంటూ అంతాదాకా వెళ్ళి గంటన్నర ఆలస్యంగా మొదలైన ప్రోగ్రాంని కళ్ళూ, చెవులూ అప్పగించి చూస్తే తీరా శ్రియ గురించిన వూసే లేదు.
కార్యక్రమం మధ్యలో విరామ సమయంలో ఆయనెవరో నిర్వాహకుడు గాయకులనీ, వాద్యకారులనీ పరిచయం చేస్తుంటే “శ్రియ” “శ్రియ” అని జనాలు కేకలేస్తుంటే, ఆ నిర్వాహకుడు పొరపాటున కూడా శ్రియ గురించి మాట్లాడలేదు. పైగా “మా మాట నమ్మి వచ్చిన మీరంతా వెర్రి వెధవాయిలు” అనుకుంటున్నట్లు ముసి ముసి నవ్వులు నవ్వుకుంటూ వెళ్ళిపోయాడు.
శ్రియ వస్తుందని ప్రకటనలో చెప్పిన నేరానికి కనీసం ప్రేక్షకులకి క్షమాపణో, సంజాయిషీనో ఇవ్వాల్సిన అవసరం వున్నట్లు ఆ పెద్ద మనిషికి గానీ ఇతర పెద్ద మనుషులకుగానీ తోచలేదు. తోచే వుంటుంది, వచ్చిన వారు వాళ్ళకి వెధవల్లా కనపడ్డప్పుడు బాధ పడుతున్నట్లు నటించడం కూడా శుద్ద దండగ అనుకుని వుంటారు.










(1 ఓట్లు, సగటు: 5 కు 4.00)