ఈ పదేళ్ళ అమెరికా జీవితంలో తూర్పుతీరాన్ని ఈ కొసనుండీ ఆ కొసకు చూశాను, కానీ ఈ బాల్టిమోర్ నగరంలో కనిపించినంత మంది భిక్షకులు నాకు మరెక్కడా కానరాలేదు.
ఈ చలిని ఎముకలు కొరికే చలి అంటే చాలదు. ప్రాణాలు తీసే చలి. పైగా ఆఫీసు గడప దాటింది మొదలు సవాలక్ష పనులతో, కాలంతో పోటీపడుతూ కార్లను పరుగెత్తించే జనాల మధ్య “ఇల్లు లేదు. ఆకలిగా వుంది. దానం చెయ్యండి. దేవుడు మిమ్మలని దీవించు గాక!” అని భిక్షమెత్తుకునే అభాగ్య జీవులు బాల్టిమోర్లో బోలెడుమంది కనిపిస్తున్నారు.
ఇంట్లోంఛి పది అడుగుల దూరంలో వున్న కారును చేరాలంటేనే ఈ చలిలో నరాలు ఉగ్గబట్టుకోవాలే! అయ్యో వీళ్ళెలా వుంటారో గదా? ఈ దేశం అన్నిటికంటే సంపన్నమైనది. వీళ్ళు చేసే దానధర్మాలు ఇంకెవ్వరికంటే కూడా ఎక్కువే. వీళ్ళు యుద్దాల మీద చేసే వ్యయమూ ఎవ్వరికంటే కూడా ఎక్కువే. ఎన్ని పాలుపోసి ఎత్తుకోగలిగే రహదారులుంటే మాత్రమెందుకు? వాటి వెంబడి భిక్షమెత్తుకునే మనిషి ఒకడున్నంత వరకూ? ఇక్కడి వార్తా ఛానళ్ళకు ప్రపంచంలోని ఎక్కెడెక్కడి వివరాలూ కావాలి. లేదా బ్రిట్నీ స్పియర్స్ చేసుకున్న గుండు గురించి వివరాలు కావాలి. కానీ ఎక్కడా ఎప్పుడూ ఈ సంపన్న దేశంలో భిక్షగాళ్ళ గురించి వివరించిన ధాఖలా కనపడటం లేదు. లేక నాకు తెలియదో!
ప్రతిరోజూ ఎర్రలైటు దగ్గర ఆగాలంటే సిగ్గు. ఆకలిగొన్న వాని ఎదుట విదారగిస్తున్నవాడిలా, హృదయంలోపలి నుండీ తన్నుకొచ్చే లజ్జ.
–ప్రసాద్
ఈ-మెయిల్ చెయ్యండి
ముద్రించు
(2 ఓట్లు, సగటు: 5 కు 4.50)
Loading ...