క్రూరత్వానికి తండ్రి అహంకారం

తేది:January 4, 2013 వర్గం:వర్తమానం రచన:చరసాల 2,074 views

ఎంతోమందిలా నేనూ కన్నీళ్ళు కార్చాను. నిద్రలేని రాత్రులు గడిపాను. అయితే నా బాధ అంతా అత్యాచారం గురించి కాక, తమకేమీ శతృవు కానీ, ఓ అపరిచిత వ్యక్తిపై అంత పాశవిక, క్రూరమైన భౌతిక దాడికి ప్రేరేపించిన అంశమేమయ్యుంటుందీ అని. చాలా మందికి ఇందులోని మానభంగం అనే ఓ అంశమే పెద్ద నేరంగా కనబడుతున్నట్లుంది. అందువల్ల చర్చ అంతా అమ్మాయిల దేహప్రదర్షణ గురించీ, సినిమాల్లో, అంతర్జాలంలో వున్న కామోద్దీప ప్రదర్షణల గురించీ మాట్లాడుతున్నారు. ఆ ఆరుగురి చర్యా కేవలం వారి కామన్ని చల్లార్చుకొనేందుకే అయితే అంత క్రూరత్వం అవసరమేలేదు. పోనీ ఆ అమ్మాయి వారి శత్రువర్గానికి చెందిందో లేదా అంతకుమునుపు వారు ఆమె చేతిలో అవమానపడటం జరగడమో అయితే వారి క్రూరత్వాన్ని ఆ కోణంలోనుండీ అయినా అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించొచ్చు. కానీ ఆమె ఆ గంట ముందు వరకూ వాళ్ళకేమీ కాదు. అలాంటి ఓ అపరిచిత మీద కేవలం సినిమాలను చూసో, అంగాంగ ప్రదర్షణలు చూసో కామోద్దీపం కలిగివుంటే వారి చర్య అంతవరకే పరిమితం కావాలి. కానీ వారి క్రూరత్వం మాటలకందనిది. అంత క్రూరంగా వాళ్ళు ప్రవర్తించడానికి వాళ్ళని ప్రేరేపించినదేమిటి అనేది ఆరోజునుండీ నాలో రగులుతున్న ప్రశ్న.

దీనికి నాకు తోచిన సమాధానము “పురషహంకారము”. ఆమె తీవ్ర ప్రతిఘటన వారిలోని అంహంకారాన్ని సవాల్ చేసింది. ఆడది అబల అనీ, భోగ వస్తువు అనీ, ఆడదాన్ని పొందలేకపోవడం మగతనానికి మచ్చ అనీ నరనరాల్లో పాతుకుపోయిన అంహంకారాన్ని ఆమె సవాల్ చేసింది. ఆరుగురి “మగాళ్ళ” అధిపత్యంతో ఆమె ఒంటరి పోరాటం చేసింది. ఆమె గెలుపుని ఓర్వలేక, అంగీకరించలేక, భరించలేని వాళ్ళు ఆమెని వూహించలేని హింసలతో బాధించారు.

నేరస్తులకు మరణదండన వేయమనడాలూ, నపుంసకులని చేయమనడాలు, అమ్మాయిల వస్త్రధారణ, సినిమాలు కారణమనడాలు సమస్యలో కేవలం ఓ చిన్న అంశాన్ని మాత్రమే స్పృషిస్తున్నట్లుంది.

సమస్యకు అసలు మూలం స్త్రీని సమానంగా చూడలేకపోవడంలోనే వుంది. బాల్యం నుండీ ఆ మాటకొస్తే గర్భంలో వుండగానే ఆడపిల్ల మీద వివక్ష మొదలవుతోంది. స్త్రీకంటే నేను గొప్ప అనే అహంకారాన్ని మగాడు ఎప్పుడు తొలగించుకుంటాడో అప్పుడే మానభంగాలు తగ్గినా తగ్గకపోయినా కనీసం ఆడవాళ్ళ పట్ల భౌతిక హింస తగ్గుతుంది.

అమ్మానాన్నలకు జైలు

తేది:December 4, 2012 వర్గం:వర్తమానం రచన:చరసాల 2,150 views

కొడుకును హింసించిన నేరంపై భారతీయదంపతులకు నార్వేలో జైలు శిక్ష పడింది. నేను గమనించిన మట్టుకు అటు ఇండియాలో పిల్లల హక్కులు గౌరవించేవారు గానీ, హింసించని వారు గానీ చాలా అరుదని చెప్పాలి. నేను పెరిగింది పల్లెటూరులోనే అయినా మా నాన్న ఎప్పుడూ కూడా భౌతికంగా గానీ, మానసికంగా గానీ మమ్మలని హింసించి ఎరుగము. కానీ పిల్లలనీ, చివరికీ బార్యనీ పల్లెటూళ్ళలో హింసించడమూ ఎవరైనా అడ్డుచెబితే నాబార్య నా యిష్టం, నా పిల్లలు నాయిష్టం అనడం సర్వసాధారణం.

ఇప్పుడిక పట్టణాల్లో అయినా, నగరాల్లో అయినా చివరికి అమెరికాలో అయినా చదువుల్లో పోటీ పేరుతో మానసికంగా హింసించడమో లేక అప్పుడప్పుడూ భౌతికంగా దాడిచేయడమూ పరిపాటి. దాన్ని సమర్థించుకోవడానికి “మొక్కై వంగనిది మానై వంగునా” అన్న సూక్తి వుండనే వుంది. మొక్కగా వుండగానే వంచాలన్నది నిజమే అయినా ఆ వంచడము భౌతికంగానే అనేది మనవారికి నరనరాల్లో పాతుకుపోయింది. పిల్లల పెంపకంలో అవగాహనాలోపం వల్లా, పిల్ల మానసిక స్థితిని అంచనా వేయడంలో విఫలమవడం వల్లా పిల్లలు హింసకు గురౌతున్నారు.

పిల్లల మానసిక పరిపక్వత, అనుభవం మనకంటే ఎంతో తక్కువ అనే విషయాన్ని తల్లిదండ్రులు తరచూ మరిచిపోతారు. ఉదాహరణకి పిల్లవాడు పాలుతాగుతూ పొఱపాటున కింద పోస్తే అదేదో ప్రళయం వచ్చినట్లుగా కొంతమంది వూగిపోతారు. గ్లాసు పడకుండా పట్టుకోవడమైనా అందులోని ద్రవం ఒలకకుండా చూడటంలో అయినా మనకున్న అనుభవం పిల్లవాడికుండదన్న ఇంగిత జ్ఞానం పెద్దలకుండదు. పొఱపాట్లు చేస్తూనే పిల్లలు నేర్చుకుంటారు.

ఈ నార్వే పిల్లాడి కేసుకు వస్తే వాడు పాంటులోనే ఉచ్చపోసుకోవడం తల్లిదండ్రులకు పెద్ద నేరమైంది. మావాడూ మొన్న 2nd gradeలో చేరాకా అలాగే పోసుకున్నాడు. ఎన్నో విధాలా చెప్పి చూశాను. ఇంట్లో వుంటే అలా చేయడు గానీ స్కూల్లో చేసేస్తాడు. వాన్ని అడగ్గా అడగ్గా నాకర్థమయింది ఏమిటంటే చివరి క్షణం వరకూ వాడికి ఆ అవసరం వున్నట్లు తెలియదు. తెలిసాక టీచర్‌ను అడిగి restroomకి వెళ్ళేసరికి ఆలస్యమవుతోంది, లేదా ఒక్కోసారి అక్కడదాకా వెళ్ళాక అక్కడ ఖాళీ వుండదు. మనలాగా ఉగ్గబట్టుకునే ఓపిక వాళ్ళలో రావాలంటే సమయం పడుతుంది. అది కొంతమందిలో త్వరగా రావచ్చు మా అమ్మాయికిలా, కొంతమందికి ఆలస్యంగ రావచ్చు మా అబ్బాయికిలా! అయితే ఇటువంటి కేసుల్లో భారతీయ తల్లిదండ్రులు భేషజాలకు పోతారు. పక్కవాళ్ళు ఏమనుకుంటారో అన్నదే మనకు ముఖ్యం, మన పిల్లవాడు ఏమయితేనేం! భయపెడితే మానేస్తాడనుకుంటాం, చాటు మాటుగా గుడ్లురుముతాం, భయటకు కనపడకుండా తొడపాశాలు పెడతాం. మన కోపాన్ని, చేతగాని తనాన్ని పసితనం మీద చూపిస్తాం. అర్థం చేసుకోవాల్సిన తల్లిదండ్రులే పిల్లవాన్ని అర్థం చేసుకోకుంటే ఆ పసి హృదయానికి దిక్కెవరిక?

మరో రకం హింస న్యూనతకి గురిచేయడం. నేను హైస్కూల్లో వున్నపుడు మా క్లాసులో ఓ అబ్బాయి కారునలుపు వుండేవాడు. మా హిందీ టీచరు ఏ ప్రశ్నకైనా వాడు సమాధానం చెబుదామని లేస్తే “కర్రి నాకొడకా కూర్చో, నీ మొహం చూడాలంటేనే అసహ్యం” అనేవాడు. నలుపు వాడుకోరుకొని తెచ్చుకున్నది కాదు. అది చదువున్నా, సంస్కారం లేని ఆ టిచరుకు తెలియదు. అలాంటి మాటలు పసి హృదయాల్లో ఎంతగా గాయాలు రేపుతాయో! “వాన్ని చూసి బుద్ది తెచ్చుకో” మనడం. సమాధానం చెప్పిన వాడితో చెప్పని వాడికి “ముక్కు చెంపలు” వేయించడం! గుంజీలు తీయంచడం… ఇవన్నీ చిన్నప్పట్నుండే పిల్లల్లో ప్రశ్నించే తత్వాన్ని ఆణగదొక్కేస్తాయి.

గత కొన్నేళ్ళలోనే నేను వార్తా పత్రికల్లో బోలెడన్ని పిల్లలని హింసించిన కథనాలు చూశాను. మొన్నీమధ్యే ఓ ప్రధానోపాద్యాయుడు అయిదేళ్ళ పసికూనని వీపున వాతలు తేలేలా కొట్టాడు. ఓ టీచరమ్మ పెన్నుతో కన్నులో పొడిచింది ఒకన్ని. ఒక టీచరేమొ శిక్షగా అతిగా పరుగెత్తించి ఓ పిల్లవాడి మరణానికి కారణమయ్యాడు. ఇలాంటివి బయటకు వచ్చే అతి కొద్ది కేసులు. రానివి ఎన్నో! ప్రతి ఇంటిలోనూ దాన్ని నేరంగా తలచని, దాన్నో పెద్ద విషయంగా పట్టించుకోని తల్లిదండ్రులు పెట్టే హింసలెన్నో!

ఆలుమగలూ పోట్లాడుకున్నా నలిగిపోయేది పిల్లలే. బయట ప్రపంచపు వత్తిళ్ళలో నలిగిపోయే తల్లిదండ్రులు ఇంటికొచ్చి ఆ వత్తిడిలో చీటికీ మాటికీ కసరుకొనేది పిల్లలనే!

ఇలా అయిందానికీ కాని దానికీ పిల్లలని హింసించడం మాటలతో, చేతలతో భారతదేశంలో సర్వసాధారణం గనుక ఈ కేసు చూస్తున్నవారికి ఇది నార్వే పోలీసుల అత్యుత్సాహంగా అనిపించవచ్చు గానీ ఆ తల్లిదండ్రులు పిల్లవానికి వాతలు పెట్టినట్లు ఋజువైందిగనుక వారు శిక్ష అనుభవించడమే సరైంది. ఇలాంటి కేసు ఇండియాలో ఒక్కటంటే ఒక్కటీ వినం అంటే పిల్లలని తల్లిదండ్రులు హింసించనట్లా? హింసించని కూటుంబం వుండదంటే అతిశయోక్తి కాదేమొ! కానీ శిక్షలేవి?

ఈ కేసైనా కొద్దిమంది తల్లిదండ్రుల ప్రవర్తనలోనైనా మార్పు తెస్తే మేలు!

సత్యాన్వేషి బ్లాగు చూడండి.

పొగ త్రాగుట హానికరం!

తేది:November 2, 2012 వర్గం:నా ఏడుపు, వర్తమానం రచన:చరసాల 1,792 views

ఈ మధ్య ఎలాగోలా వెసులుబాటు చూసుకొని సినిమాలు చూస్తున్నాలెండి. Yupp TVలో జీ తెలుగు VODలో తెలుగు సినిమాలు అప్పుడప్పుడూ చూస్తున్నా.

నేను గమనించిన కొన్ని విపరీతాలు ఏంటంటే ఎవడైనా తెర మీద పొగతాగుతున్నా మద్యం తాగున్నా అది హానికరం అంటూ పెద్ద అక్షరాల్లో కింద పట్టీ వేయడం!

నాకైతే సినిమా చూడటం అంటే ఆ పాత్రలమద్యలోకి, ఆ ప్రాంతంలోకి వెళ్ళి లీనమయి చూడటం. పది నిమిశాలకోసారి ప్రకటనలొచ్చి ఎలాగూ ఆ ఏకాగ్రతను భగ్నం చేస్తాయనుకోండి. అవెలాగూ తప్పనిసరి అవసరం అయిపోయాయి. అందుకే VODలో అయితే వెంటానే ముందుకు జరిపేయొచ్చు. కానీ సినిమా రసపట్టులో వుండగా కింద తాటికాయంత అక్షరాలతో “పొగత్రాగటం హానికరం”, “మద్యం తాగటం హానికరం” అని వేయడం అవసరమా? అలావేయటం నిజంగా సినిమా చూసి ప్రభావితమయ్యేవాన్ని కాకుండా ఆపుతుందా? ఇంట్లో పసిపిల్లల మధ్యే పొగతాగే తండ్రులుండగా ఇది ఏమాత్రం?
ఒకచో అది అంతో ఇంతో చూసేవాన్ని ప్రభావితున్ని కాకుండా ఆపిందే అనుకుందాం. మరయితే అలా ఎన్ని సుభోధాలు వినిపించాలి సినిమా అంతా?
“పిల్లలను కొట్టడం తప్పు”
“చంపడం నేరం”
“దొంగిలించడం నేరం”
“మోసగించడం తప్పు”
….
ఇలా సుభాషితాలన్నీ వల్లిస్తూ పోవాలి. వీటాన్నింటికీ లేని తలనొప్పి పొగకీ మద్యానికే ఎందుకో!

ఇక ప్రకటనల్లో అయితే మొన్న “దమ్ము” చూస్తూ మరో విపరీతం చూశాను.
హీరో ఏమో విపరీతమైన ఆవేశంలో వున్నాడు. అంతెత్తున ఆకాశంలోకెగిరి మరీ ప్రత్యర్థులను చంపుతున్నాడు. సరిగ్గా హీరో అలా ఆకాశంలో వున్నప్పుడు అతన్ని అక్కడే వుంచేసి “Tide” అతని చొక్కాని తెల్లగా మార్చేసి “Tide” వాడమని చెబుతుంది. థూ ఇంతకంటే దరిద్రంగా సినిమా చూడలేమేమొ! దమ్ము ఎలాగూ దరిద్రంగా వుంది గనుక సరిపోయింది.

మరో విపరీతం ఏమిటంటే ఒక సినిమాలో ఒక పాత్ర చేసిన దాన్ని మొత్తం కులానికో వర్గానికో ఆపాదించుకొని దుమారం లేపడం. సినిమా అన్నాక అందులో సమాజంలో వున్నదంతా వుంటుంది. శూద్రుడూ వుంటాడు, బ్రాహ్మణుడూ వుంటాడు. ప్రేమించడమూ వుంటుంది, వ్యభిచారమూ వుంటుంది. అవి ఆయా పాత్రలు చేసినట్టుగా భావించాలే గానీ మొత్తం వర్గానికీ ఆపాదించుకుంటే ఎలా? అయితే సినిమా తీసేవాళ్ళు భావోద్వేగాలని దృష్టిలో పెట్టూకొని విపరీతాలకు పోకుండా వుంటే మరీ మంచిది. ఇప్పుడు ఇది ముదిరిపోయింది. మమ్మల్ని హీనం చేశారు లేదా మమ్మల్ని హేళన చేశారు. ఒక వర్గంలో ఒకరిద్దరు చేసే పనులే వర్గం మొత్తానికి చెందనప్పుడు, ఒక సినిమాలో ఒక పాత్ర చేష్టలు ఒక వర్గం మొత్తానికి ఎలా చెందుతాయి!

అంతా మన ఖర్మ!

తేది:October 23, 2012 వర్గం:నా ఏడుపు, వర్తమానం రచన:చరసాల 1,745 views

ఇది కర్మో, ఖర్మో గానీ మొత్తానికి ఇది మన జాతిని వేల ఏళ్ళ నుండి పీల్చి పిప్పి చేస్తున్నది. ఇది వినబడని రోజు వుండదంటే అతిశయోక్తి గాదేమొ!

పండితులనుండీ పామరుల దాకా ఈ కర్మ సిద్దాంతాన్ని మరో ప్రశ్నకు తావులేకుండా నమ్మేస్తున్నారు. అసలు పూర్వజన్మ అనేది వుందా, కర్మ పలితాలు ఒక జన్మనుండి మరో జన్మకి అతుక్కొనివస్తాయా అన్నదాన్ని ఎవరి కర్మకు దాన్ని వదిలేస్తే, అసలు ఈ సిద్దాంతం మన జీవితాలని ఈ జన్మలో మాత్రం నరకప్రాయం చేసేస్తోంది.

ఒకడు ఆకలితో చనిపోయాడనుకుందాం. అది చనిపోయిన వాడి కర్మే గానీ, వాడికి పట్టెడన్నం పెట్టలేని సమాజానిదిగానీ, రాజ్యానిదిగానీ తప్పేం లేదు.

ఒక వీధిలో ఒక బీదవాడు, ఒక సంపన్నుడూ వుంటే, బీదవాడి మీద జాలి అవసరమే లేదు. అది వాడి పూర్వజన్మ కర్మ ఫలితం. వాడెన్నెన్ని పాపాలు చేసుంటే ఇప్పుడిలా కష్టాలు పడతాడు? కాబట్టి అసహ్యంచుకోండి. అదే పక్కనున్న సంపన్నున్ని చూడండి. వాడి పూర్వజన్మ పుణ్యఫలమే కదా ఈ భోగభాగ్యాలు. ఇంకేం వాడిని నెత్తికెత్తుకోండి.

ఒక క్షయరోగి ఎదురొస్తే అయ్యో పాపం అనకండి. ఎన్ని పాపాలు చేస్తే ఈ జన్మకి ఈ శిక్ష అని మనసులో అనుకొని వీలయితే వాడి మొహాన వుమ్మేయండి.

ఎవరికున్న కష్టానికి వారి కర్మే కారణం. మరిక పాలకున్ని ప్రశ్నించడం మూర్ఖత్వం. రోడ్డు ప్రమాదాల్లో వేల మంది చనిపోతున్నారా, అది చనిపోయిన వారి కర్మ! వాళ్ళకి అంతే రాసిపెట్టివుంది.

ఆయిదేళ్ళలో ఓ డిల్లీ ప్రభుత్వాసుపత్రిలో చనిపోయిన పిల్లల సంఖ్య పది వేలట! బహుశా ఈ పిల్లలది భీష్ముని ముందటి సోదరులు వసువుల కథ అయ్యుంటుంది. వారికి ఏదో అలా భూమ్మీదపడి ఇలా దేవున్ని చేరుకొనే వరమేదో వుండివుంటుంది. వారి చావుకు, అల్పాయుష్షుకి ప్రభుత్వాన్నీ, సౌకర్యాల లేమిని నిందించడం ఇహలోక మాయలో చిక్కుకోవడమే! కర్మ గురించి తెలియని వారి వాదన అది.

ఇలా ఏ సమస్యకైనా, ఏ అన్యాయనికైనా, ఏ విపత్తుకైనా ఒకే సమాధానం. కర్మ! ఓహ్! కనిపెట్టినోడెవరోగానీ, సర్వరోగనివారిణి. దీన్ని విశ్వవ్యాపితం చేస్తే ప్రపంచసమస్యలన్నిటినీ చిటికెలో పరిష్కరిస్తుంది.

ఇప్పుడు ప్రజా ప్రథినిధులనిపించారు!

తేది:December 12, 2009 వర్గం:వర్తమానం రచన:చరసాల 2,858 views

మొన్న రోశయ్య ముఖ్యమంత్రి అయినప్పటినుంచీ నేను మన ప్రజాస్వామ్యానికి అర్థం వెతుకుతూనే వున్నాను. మెజారిటీ ప్రజల అభీష్టం, రాజ్యాంగ విలువలు వగైరా అన్నీ కూడా నేతిబీరకాయ లోని నెయ్యి చందమని పూర్తిగా అర్థమయ్యింది. ఇక్కడ నా అయిష్టం రోశయ్య ముఖ్యమంత్రి అవ్వడం మీద కాదు, అయిన విధానం మీద. ఈ తతంగం అంతటిలోనూ ప్రజల విశ్వాసాన్ని ఎవరూ పట్టించుకోవడం లేదు. అప్పుడెప్పుడో రాజు చనిపోయి, తనకు వారసులెవ్వరూ లేకపోతే ఆస్థాన ఏనుగు ఎవరో ఒకరి మెడలో మాల వేసి రాజును చేసేదట! అది కథేనో లేక నిజమో తెలియదు గానీ, ఇప్పుడు జరిగింది అంతకంటే భిన్నంగా లేదు. కాకపోతే ఇక్కడ ఏనుగుకి బదులు సోనియా గాంధీ ఆ పని చేశారు.

ఈ పరిణామాలు, నాయకుల బహిరంగ వాఖ్యానాలూ ఎలా వున్నాయంటే ప్రజల ప్రాపు కోసం ఎవ్వరూ ప్రాకులాడక్కర లేదు, అధినేత్రి కరణ కురిస్తే చాలనుకుంటున్నారు. ఇది ఎంతవరకూ వెళుతోందంటే ప్రజాస్వామ్యపు మూలాన్నే కూలగొట్టేవరకు! నిజానికి తన నియోజక వర్గపు మెజారిటీ ప్రజల అభిప్రాయాన్ని ఆ నియోజక వర్గ ప్రథినిధి మోయాలి. తన పార్టీ మెజారిటీ ప్రథినిధుల అభిప్రాయాన్ని ఆ పార్టీ అనుసరించాలి. కానీ అంతా తల్లకిందులు! చివరికి ఇప్పటి తరం ఈ తల్లకిందుల ఎవ్వారమే అసలైనదిగా భావించేటట్లు ఇది ముదిరిపోయింది.

ప్రజల అవసరాలు ఏ మంత్రికీ పట్టడం లేదు. రోశయ్య మాట మాటకీ తను ప్రజలకు బాద్యత వహిస్తున్నానే మాటే మరచిఫొయి, అమ్మ ఆజ్ఞ ఏదైయితే అది పాటిస్తా అంటూ పదే పదే వల్లె వేయడం ఏమాత్రం రుచికరంగా లేదు. ఇలా తను ఏదంటే అదే నోరెత్తకుండా వినే ఆంధ్ర ఎంపీలంటే ప్రధానికైనా, అమ్మకైనా ఎంతో ప్రేమ! వాళ్ళేం చెప్పినా చెల్లుతుందనే ధీమా జగన్ తిరుగుబాటును సమర్థంగా ఎదుర్కోవటంతో బాగా పెరిగినట్లుంది. అందువల్లనే కేవలం ఒకటి రెండు రోజుల కంటితుడుపు కసరత్తుతో తెలంగాణాకు అనుకూల ప్రకటన చేసేశారు. మనకు ఎదురేంటి అనే బలుపు కనిపిస్తోంది ఆ ప్రకటన వెనుకాల. కాకపోతే కేసీయార్ నెల ముందునుంచే ధీక్ష గురించి చెప్పినా చెవికెక్కలేదు. దీక్ష మొదలయ్యాకా చీమకుట్టినట్లు లేదు. తీరా అతని ఆరోగ్యం బాగా క్షీణించాక, విధ్యార్థుల ఆగ్రహం పెరిగాక అప్పుడు హడావుడిగా ఇక్కడో గంటా, అక్కడో గంటా చర్చించి ఆనక నిర్ణయం చెప్పడం! ఇందులో ఎక్కడా ప్రజల మాట గురించి పల్లెత్తు మాట లేదు.

హమ్మయ్య, ఇప్పుడు ఎమ్మెల్యేల రాజీనామాలు చూశాక నాకు కాస్తా తృప్తిగా వుంది. నా తృప్తి సమైఖ్యాంద్ర వుద్యమం గురించి, అది బలపడటం గురించి కాదు. కనీసం ఈ ఒక్క విశయంలోనైనా తమ రాజీనామా నిర్ణయం తమ పార్టీ నాయకుణ్ణి బట్టో లేక అధిష్టానాన్ని బట్టో గాక ప్రజల నాడిని బట్టి తీసుకున్నందుకు!