నా చిన్ని సంబరం

తేది:December 24, 2012 వర్గం:అనుభవాలు రచన:చరసాల 1,612 views

మొన్న ఓ సెలవురోజు, రోజులా పరుగెత్తాల్సిన పనిలేదుకదా అని రాత్రెప్పుడో పడుకొని నిద్రలేచేప్పటికి ఎనిమిదిన్నర! మా అమ్మాయి నాకు మల్లే రాత్రి త్వరగా పడుకోదు పొద్దున త్వరగా లేయదు. కానీ మా అబ్బాయి కోడి, రాత్రి పడుకోవడం ఆలస్యమయినా సరే పొద్దున్నే మాత్రం లేచిపోతాడు. అయితే మంచం దిగని బద్దకం వాడిది.

నేను లేచిన తర్వాత ఎలాగూ వాడు లేచి వుంటాడు కదా అని వాడి గదికి వెళ్ళాను. తలుపు చప్పుడుకు ముసుగు మరింత తన్ని నిద్ర నటిస్తున్నాడు. కళ్ళు మూసి నిద్ర నటించగలిగాడు గానీ సంతోషం నిండిన మొహంలోని వెలుగును మూయలేకపోయాడు. అప్పుడు నాకు గాథా సప్తశతిలోని ఈ కవిత గుర్తుకు వచ్చింది.

వాణ్ణి చూసినపుడు
రెండు చేతుల్తో రెండు కళ్ళను
మూసికోగలను గానీ
ఒళ్ళంతా కడిమి చెట్టు పూచినట్లు
మొలకెత్తిన పులకరింతల్ని
ఎలా కప్పగలను?

ఓ పది క్షణాలు నేనేమీ అనకుండా మౌనంగా అలా నిలబడ్డా! నా వునికి వాడికి తెలుసు, ఆ కపట నిద్ర వాడెక్కువ సేపు పోలేడు.

కళ్ళు తెరిచి “what?” అన్నాడు.
లేపి పళ్ళు తోమమంటానేమొ అని వాడి దిగులు!
ఓ ముద్దు పెట్టుకొని వెళ్ళిపోతానన్నాను.
నా మోటుగడ్డపు వెట్రుకలతో ముద్దంటే వాడికి చక్కిలిగింత! పెట్టనివ్వడు.
వద్దు వద్దంటూ దుప్పటి ముసుగేసుకొని దాక్కున్నాడు.
వదిలిపెట్టకుండా నేనూ దుప్పట్లోకి దూరి ముద్దు పెట్టే ప్రయత్నంలో నేను, గిలిగింతలతో నవ్వుతూ నన్ను తోసేసే ప్రయత్నంలో వాడు.
మొత్తంమీద నా శైలిలో వాడి పొట్టమీద ఓ ముద్దు పెట్టి దుప్పటిలోనుండి బయటకొచ్చాను.

వాడు నవ్వాపుకొని “Is your neck OK?” అన్నాడు.
బాగానే వుంది అని అటూ, ఇటూ తిప్పి చూపి, ఏం ఎందుకలా అడుగుతున్నావ్? అన్నా!

“నీవు ముద్దు పెడుతుంటే నీ తలను గట్టిగా తోసేశాను గదా, నీకు దెబ్బ తగిలిందేమొనని!” అన్నాడు.

పుత్రవాత్సల్యం మరింత పొంగి మళ్ళీ ముద్దు పెడదామన్న కోరికను బలవంతంగా ఆపుకొని, “ఫర్వాలేదు నా కొడుకు పెరిగాక మనిషే అవుతాడు, ఎదుటివాడి నొప్పి గురించి ఆలోచించాడంటే!” అని సంబరపడ్డా!

నా రైలు ప్రయాణం

తేది:November 13, 2012 వర్గం:అనుభవాలు రచన:చరసాల 1,908 views

ఇవాళ ఫేస్‌బుక్‌లో తెలుగు పుస్తకం గుంపులో ఓ చర్చ గత డిసెంబరులో ఇండియా వచ్చినపుడు జరిగిన ఓ సంగతిని గుర్తుచేసింది.

అదేంటంటే నేను, మా ఆవిడ మరియు మా పిల్లలూ అందరం రాయలసీమలో తిరుపతి నుండీ కడపకు వెళ్ళాలి. అంతకు ముందే మేము బెంగళూరు నుండీ తిరుపతికి రైలులో చేసిన ప్రయాణం మా పిల్లలు బాగా ఇష్టపడటంతో ఇప్పుడు కూడా రైలులోనే ప్రయాణించాలని నిర్ణయించుకొన్నాం. అయితే సమయం తక్కువగా వుండటం వల్ల మాకందరికీ శీతల పెట్టెలో(AC) టికెట్లు దొరకలేదు. అంతకు ముందు బెంగుళూరునుండి వచ్చినపుడు కూడా దొరకకపోతే మూడు AC టికెట్లు ఒక మొదటి తరగతి టికెట్టు కొన్నాం. TC వచ్చినపుడు ఆ విశయమే చెప్పి ఆ వ్యత్యాసాన్ని చెల్లింఛాం.

ఇప్పుడేం చేశాం అంటే దొరికిన మూడు AC టికెట్లు తీసుకొని, మా ప్రథంకు మాత్రం తీసుకోలేదు. పూర్వానుభవాన్ని బట్టీ నాకున్న ధైర్యం ఏమిటంటే TC వచ్చినపుడు విశయం చెప్పి ఆ నాలుగో టికెట్టు తీసుకోవచ్చని. మా ప్రథంకు అప్పుడు ఆరేళ్ళు. మాకు బెర్తులు కేటాయించిన చోట ఒకావిడ హైదరాబాదుకు వెళుతున్నది మిగతావన్నీ ఖాళీనే! మా పిల్లలిద్దరూ పైకీ కిందకీ ఎక్కీ దిగీ కాసేపట్లో అలసిపోయి పై బెర్తుల్లో నిద్రపోయారు. మా ఆవిడా ఓ కింది బెర్తులో నిద్ర పోయింది. నేను నాకెదురుగా వున్న ఆ హైదరాబాదెళ్ళే ఆవిడతో మాట్లాడుతున్నాను.

TC వచ్చాడు. టికెట్లు మూడూ చూపించాను. ఎవెరెవరన్నాడు. అక్కడ పడుకున్నావిడ, నేనూ, ఈ పైన పడుకున్నది మా అమ్మాయి, అక్కడ పైన వున్నది మా అబ్బాయి వాడికి టికెట్టు లేదన్నాను. టికెట్టు లేకుండా ఎలా ఎక్కారు అన్నాడు. దొరకలేదు, మీ దగ్గర కొనచ్చు కదా ఫైను కట్టి అన్నాను. అతను ఆశ్చ్యర్యంతో ఏదో తరగతి టికెట్టు వుంటే వ్యత్యాసం కడితే సరిపోతుంది కానీ టికెట్టే లేకుంటే ఫైను చాలా ఎక్కువ అన్నాడు. ఫరవాలేదు కడతా అన్నాను. మా వాడు చాలా చిన్నగా కనిపించడంతో అవసరం లేదు వాడికి ఎవరైనా అడిగితే నాలుగేళ్ళని చెప్పమన్నాడు. అమ్మో అది కానిపని, మా పిల్లల ఎదురుగా అలా అబద్దం చెప్పడం కుదరదన్నాను. అయితే ఓ పని చెయ్యి, కడపలో దిగాక ముఖ్య ద్వారంగుండా వెళ్ళకుండా ప్లాట్‌ఫాం చివరికెళ్ళి అట్నుంచి వెళ్ళిపొండి అన్నాడు. అదీ కుదరదు ఫైనే కడతాను అన్నాను.

ఇప్పుడు బహుశా అతను నేనేదో గ్రహాంతరజీవిని అనుకున్నట్టున్నాడు. సరే అయితే నీ నిజాయితీకి నాకు ఫైను రాయబుద్దేయట్లేదు. ఇంకోమాట చెబుతాను. అక్కడ మిమ్మల్ని రిసీవ్ చేసుకోవడానికి వచ్చేవాళ్ళకి పోన్ చేసి ఒక ప్లాట్‌ఫాం టికెట్టు అదనంగా కొనమనిచెప్పు అని చక్కా వెళ్ళి పోయాడు.

నేనున్న పరిస్థితిలో ఫైనూ వేసి లంచమూ అడుగుతాడేమో అనుకున్నా! ఉ హూ! ఏమీ అడగకుండా వెళ్ళి పోయాడు.

తరువాయి భాగం …

ఆయనెళ్ళి పోయాక మా ఆవిడ లేచింది. నా ఎదురుగ్గా వున్నావిడ విశయమంతా చెప్పింది. ఇంకో గంట నా లీల చెప్పుకొని నన్నో పరమానందయ్య శిష్యున్ని చేసి బాగా నవ్వుకున్నారు.

PS: పోన్ చేసి అదనపు ప్లాట్‌ఫాం టికెట్టు తెప్పించా! అవినీతిలో నాకూ భాగముంది.

నటనైనా అవసరం

తేది:September 30, 2009 వర్గం:అనుభవాలు రచన:చరసాల 2,555 views

బ్లాగ్లోకానికి దూరమై ఏడాదిపైన అయింది. మొన్న జరిగిన ఓ ఘటన మదిలో తొలిచేస్తూ ఏదోవిధంగా బయటపడాలని చూస్తోంది. కనీసం బ్లాగితేనయినా ఆ బాధ తగ్గుతుందేమోనని ఇలా కీబోర్డు పట్టాను.

గత శుక్రవారం (సెప్టంబరు 25) ఇక్కడ గాయని సునీత కార్యక్రమం వుండింది. అందుకు సంబందించిన ప్రకటన ఇక్కడ చూడండి. అందులో “శ్రియ” కనిపిస్తుందని పెద్దగానే ప్రకటించారు.  

Sunitha

నాకు సునీత పాటలను వినాలనే ఆశ కొంతైంతే శ్రియనూ చూడాలన్నదీ కొంత. మా ఇంటినుండీ ఈ కార్యక్రమం జరిగే ప్రదేశం గంటకు పైనే దూరం. అయినా టైర్లీడ్చుకుంటూ అంతాదాకా వెళ్ళి గంటన్నర ఆలస్యంగా మొదలైన ప్రోగ్రాంని కళ్ళూ, చెవులూ అప్పగించి చూస్తే తీరా శ్రియ గురించిన వూసే లేదు.

కార్యక్రమం మధ్యలో విరామ సమయంలో ఆయనెవరో నిర్వాహకుడు గాయకులనీ, వాద్యకారులనీ పరిచయం చేస్తుంటే “శ్రియ” “శ్రియ” అని జనాలు కేకలేస్తుంటే, ఆ నిర్వాహకుడు పొరపాటున కూడా శ్రియ గురించి మాట్లాడలేదు. పైగా “మా మాట నమ్మి వచ్చిన మీరంతా వెర్రి వెధవాయిలు” అనుకుంటున్నట్లు ముసి ముసి నవ్వులు నవ్వుకుంటూ వెళ్ళిపోయాడు.

శ్రియ వస్తుందని ప్రకటనలో చెప్పిన నేరానికి కనీసం ప్రేక్షకులకి క్షమాపణో, సంజాయిషీనో ఇవ్వాల్సిన అవసరం వున్నట్లు ఆ పెద్ద మనిషికి గానీ ఇతర పెద్ద మనుషులకుగానీ తోచలేదు. తోచే వుంటుంది, వచ్చిన వారు వాళ్ళకి వెధవల్లా కనపడ్డప్పుడు బాధ పడుతున్నట్లు నటించడం కూడా శుద్ద దండగ అనుకుని వుంటారు.

మా వూరి సంగతులు – ఎవరికి పిచ్చి?

తేది:July 15, 2008 వర్గం:అనుభవాలు, నా ఏడుపు రచన:చరసాల 3,629 views

పిచ్చిఆ అమ్మాయి నా కంటే నాలుగైదేళ్ళు చిన్నదేమొ. పేరు మల్లినో, నాగమల్లినో సరిగ్గా నాకు తెలియదు. ప్రస్తుతానికి మల్లి అంటాను. వరసకి అత్త కూతురవుతుంది. ఆమెకు ఓ అక్క, ఓ సోమరిపోతు అన్న వున్నారు. అప్పుడే ఆ అన్న వూర్లో వుండక పట్టణాలు పట్టుకు తిరిగేవాడు. ఇప్పుడూ అంతే. అక్కకు పెళ్ళై మరో వూరెళ్ళిపోయింది. చిన్నప్పుడు ఈమె సిగ్గరి, అక్కలా ఎదుటపడి మాట్లాడేది కాదు. వీళ్ళమ్మకు మేమంటే చాలా అభిమానం. నేనెప్పుడు వూరొచ్చినా నన్ను చూడటానికి తప్పక ఇంటికి వచ్చేది అవసానదశలో మంచం మీద వున్నప్పుడు తప్ప.

మల్లికి పెళ్ళయింది కానీ కొన్ని రోజులకే ఏ కారణం వల్లనో భర్త వదిలేశాడు. వూరికయితే వచ్చింది గానీ, అమ్మ లేదు, నాన్న లేడు. అక్కదీ, అన్నదీ ఎవరి దారి వారిది. వూరిలో ఆ పనీ ఈ పనీ చేసుకొని పొట్ట నింపుకొని, ఏ చూరుకిందో, అరుగు మిదో పడుకొని కాలం వెళ్ళదీస్తుండేది. సరైన తిండిలేక నీరసించిన మల్లికి ఎయిడ్స్ వుందేమోనన్న అనుమానం ఎవరికో వచ్చింది. ఇంకేం ఎవరూ గడప దొక్కనీయలేదు. బక్క ప్రాణం మరింత బక్కదయింది. ఈమె దుస్థితి చూసి చలించిన మా తమ్ముడు దిలీప్ ఆమెను కడపకు తీసుకెళ్ళి వైద్యులకు చూపించి, రక్త హీనతకు మందులిప్పించి, తన స్నేహితులతో రక్తం ఇప్పించి ఆమెను మళ్ళీ మమూలు స్థితికి తెచ్చాడు. ఆ పరీక్షల్లో ఆమెకు ఎయిడ్సూ లేదు ఏ రోగమూ లేదు పోషకాహార లోపం తప్ప అని తేలింది.

బహుశా అప్పటికే ఆమెకు మతి చలించిందనుకుంటాను. ఎప్పుడూ సరిగ్గా మాట్లాడని ఆమె గలగలా మాట్లాడటం, ఏదేదో గొణగడం మొదలెట్టింది. ఇప్పుడు తను శారీరకంగా ఆరోగ్యంగా వున్నా మానసికంగా పిచ్చిదయింది. తనకు పెట్టిన అన్నాన్ని కుక్కలకు వేస్తుందిట. ఎందుకలా వేస్తున్నావు అంటే “నాకూ పుణ్యం రావాలిగా” అంటుందట. తనకు కట్టుకోమని బట్టలిస్తే అవి ఎవరికైనా ఇచ్చేస్తుందట. ఇంక వేదాంతం మాట్లాడటం, ఏదో దీర్ఘాలోచనలో వుండటం ఇలా వుంది వరస.

నేనూ, దిలీప్ వూరిలో తిరుగుతుంటే ఓ చోట గోడను ఆనుకొని అటేటో చూస్తూ వుంది. “ఏమ్మ్యా ఎలా వున్నావ్? నేనెవరో గుర్తు పట్టావా?” అని పలకరించా. అప్పుడు మా వైపు తిరిగి “దిలీపు సామీ నువ్వా!” అని రెండు చేతులెత్తి దండం పెట్టింది. “దిలీపు సరేగానీ నేనెవరో చెప్పు” అన్నా. “ఎవరో సామీ.. నేనింకా దొగలేమోనని, ఎట్ట సేయాల బగవంతుడా అని, ఇట్ట మల్లుకోనున్నా..” అన్నది. దిలీపును గుర్తు పట్టావే, దిలీపు అన్నలెవరు అంటే చెప్పింది. ఆ ప్రసాదును నేనే అంటే “ఎన్నెన్ని రోజులకు చూస్తిని సామీ” అంటూ తెగ సంతోషం ప్రకటించింది. ఆ ముందురాత్రి పడిన వర్షంలో బట్టలన్నీ తడిసిపోయాయట. ఎవరూ తమ తమ పంచల్లో పడుకోనివ్వలేదట! రాముడి గుడిలో పడుకుంటోందని గుడికి తాళాలు వేశారట! తడిసిన బట్టల్తో రాత్రంతా అలానే వున్నానని చెబుతుంటే గుండె చెరువయి కళ్ళల్లో ధార కడుతుంటే ఆపుకోవడానికి నానా కష్టాలూ పడ్డా. ఎప్పుడయినా సరే మా యింటికి వచ్చి తిను, అక్కడే పడుకో అని చెప్పి ఓ వందరూపాయలు చేతిలో పెట్టి అక్కడినుండీ భారంగా కదిలా.

ఆ మరుసటి వుదయం అన్నం కోసం ఇంటికి వచ్చినపుడు చెబుతోంది, “సామీ దొంగలున్నారంటే మీరు వింటిరా.. రాత్రి నా తలమీద గుండేస్తానని వాడెవడో దొంగ వచ్చి నీవిచ్చిన నూర్రూపాయాలూ లాక్కెళ్ళాడు.” అని.

ఇంతకూ నాకు తేలనిది ఏమిటంటే పిచ్చి ఆమెకా? వర్షం రాత్రి ఓ ఆడబిడ్డని ఏ పంచనా పడుకోనివ్వని వూరికా? చివరికి తన ఆలయంలోనూ చోటివ్వని దేవుడికా? అమాయకురాలి చేతిలోని డబ్బు భయపెట్టి లాక్కున్న మనిషికా? పిచ్చెవరికి?

–ప్రసాద్

మా వూరి సంగతులు – కస్టమ్స్ కష్టాలు

తేది:July 13, 2008 వర్గం:అనుభవాలు రచన:చరసాల 2,587 views

అమెరికానుండీ ముడి బంగారం తీసుకెళ్ళేవాళ్ళు ఇది తప్పక చదవాలి. గత నాలుగేళ్ళుగా అప్పుడొకటీ ఇప్పుడొకటీ కొన్న ఆరు బంగారం బిళ్ళలు (ఒక్కోటి ఇంచుమించు 31 గ్రాములు) పట్టుకెళ్ళాం ఇండియా వెళ్తూ. ఇక్కడ బంగారం చవక అనీ కాదు అక్కడ ఖరీదు అనీ కాదు గానీ ఒక్కసారే కొనాలంటే కష్టం గనుక అవి అప్పుడొకటీ ఇప్పుడొకటీ కొన్నవి. అన్నిటినీ తీసుకెళ్ళి ఇండియాలో ఏదైనా పాపకు చేయించాలనే వుద్దేశ్యం మా ఆవిడది.

అయితే కస్టమ్స్ వాళ్ళ నింబంధనలేంటో నాకంతగా తెలియదు. పది కిలోల వరకు తీసుకెళ్ళవచ్చు అని మాత్రమే ఎక్కడో చదివాను. వాటిని గాజుల్లా మార్పించుకొని వెళ్ళండి, లేదా అక్కడ దాయండి, ఇక్కడ దాయండి అన్నమాటలన్నీ పెడ చెవిన బెట్టి మామూలుగా మా చేసంచీలోనే (cabin luggage) వుంచుకొని వెళ్ళాం. ఈనాడు వార్తల మాటకేం గానీ శంశాబాద్ విమానాశ్రయపు వుద్యోగుల డేగ కళ్ళు బాగానే పనిచేస్తున్నాయి. నాకూ స్కానింగ్ చేస్తున్నాయనకూ మధ్య సంభాషణ ఇది.

ఆయన:ఈ బ్యాగు ఎవరిది?
నేను: నాదే
(దగ్గరికి పిలిచి చిన్న గొంతుతో)
ఆయన: ఇందులో బంగారు బిస్కెట్స్ వున్నాయా?
నేను: (అదే చిన్న గొంతుతో) వున్నాయి.
ఆ: ఎన్ని?
నే: ఆరు.
ఆ: కస్టమ్స్ కట్టాలే!
నే: అవునా! పది కేజీల వరకు తెచ్చుకోవచ్చని విన్నానే!
ఆ: తెచ్చుకోవచ్చు. కానీ కస్టమ్స్ కట్టాలి.
నే: అలాగా. అయితే సరే కడతాను.

అప్పుడు తను ఏదో స్లిప్పు రాసి నా చేతికిచ్చాడు. ఆ తర్వాత కస్టమ్స్ వాళ్ళు నన్ను తమ బల్ల దగ్గరికి పిలిచారు.

మళ్ళీ పై కుశల ప్రశ్నలన్నీ అయ్యాక బంగారం బిళ్ళలన్నీ బయట పెట్టించి వాటి మీదున్న బరువు వగైరా వివరాలు చూసి ఆ తర్వాత తిరిగిచ్చేశారు. ఒకరికి ముగ్గురు కూడి లెక్కలేసి చివరికి ఇంచుమించు అయిదువేల రూపాయలు అవుతుందని తేల్చారు.

ఇంతవరకూ అంతా బాగానే వుంది. అసలు విషయం ఏమిటంటే ఆ అయిదువేల రూపాయలనీ దానికి సమాన మొత్తాన్ని విదేశీ ద్రవ్యంలో చెల్లించాలట!!! నిజం చెప్పొద్దూ… నా దగ్గర పది డాలర్లకు మించి లేవు. మా ఆవిణ్ణడిగితే ఆమె బ్యాగులో అన్నిమూలలా తడిమి అరవై డాలర్లు వున్నాయంది. నా స్వతంత్ర భారతదేశంలో నాకు రూపాయలతోనే పని గానీ డాలర్లతో పని వుంటుందని నేను కలగన్నానా? డాలర్లలో ఎంతవుతుందీ అంటే ఇంచుమించు $125 అని తేల్చారు. మరి మిగతా డాలర్లు ఎక్కడ పట్టుకురావాలి? ATM రూపాయలే ఇస్తుందాయె. సరే forexలో అడిగితే ఇది విదేశీ ద్రవ్యాన్ని మార్చుకొనెందుకే గానీ స్వదేశీ ద్రవ్యాన్ని మార్చుకొనేందుకు కాదన్నారు.

అన్ని నా ప్రయత్నాలూ విఫలమయ్యాక తిరిగొచ్చి, “అయ్యా, నా దగ్గర డాలర్లు లేవు. నేను రూపాయల్లో మాత్రమే రుసుము కట్టగలను. ఇక మీరు చేసుకోగలిగింది చేసుకోవచ్చును.”  అని చెప్పా. అప్పుడాయన కాస్తంత సౌమ్యంగానే “అలాంటప్పుడు మాకున్న ఒకే ఒక ఆప్షన్ మిమ్మలనీ డిటైన్ చేయడమే!” అన్నాడు. “బాబ్బాబు మీకు పుణ్యం వుంటుంది ఆ పని చేయండి.” అన్నా. వాళ్ళు మాత్రం ఏమి చేయగలరు? వాళ్ళ నిభందనల పత్రం తెచ్చి చూపించారు. వాన్నీ వీన్నీ డాలర్లు వున్నాయా అని నా తరపున అడిగారు. చివరికి ఒకరిదగ్గర 500 దీనార్లు దొరికాయి. “అయ్యా ఇది పట్టుకెళ్ళి మీ రుసుము కట్టేసి మిగిలిన చిల్లరా, మీరు కట్టాల్సిన మొత్తం మాకు రూపాయల్లో ఇచ్చేయండి.” అన్నారు. చివరికి అలా దీనార్లు వచ్చి ఆదుకున్నాయి.

ఈ తతంగం అంతా ముగియడానికి ముప్పావు గంట పైనే పట్టింది. మాకోసం బయట ఎదురు చూస్తున్న వాళ్ళకు లోపలేం జరుగుతున్నదో ఇంకా మేమెందుకు బయటకు రావటం లేదో తెలియక గింజుకుంటున్నారు.

“కస్టమ్స్ రుసుము విదేశీ ద్రవ్యంలోనే చెల్లించాలన్న” నింభందనలో బ్రహ్మ పదార్థం మీకేమన్నా తెలుసా? (బహుశా విదేశీ ద్రవ్యానికి ఇక్కట్లు పడే రోజుల్లో చంద్రశేఖర్ ఏమైనా ఈ రూల్ పెట్టి వుంటాడా?)

–ప్రసాద్